Уж було спомнуте же ше Андри Лабош нє цешел длуго зоз школу у Новим Садзе, бо 1864. року бул премесцени до Далмациї, а на його место до Нового Саду за пароха приїиол Василь Лусканци.

По своїм презвиску Лусканци би бул з тих Русинох цо ше приселєли до Бикичу, Беркасова и Сримскей Митровици. Там и нєшка жию людзе з таким презвиском. Дзе и кеди ше паноцец Василий Лусканци народзел - нє знаме? Могло то буц 1810. року, бо кед 1876. року умар, зазначене же мал 66 роки. Нє знаме дзе ше школовал, анї дзе и кеди бул пошвецени за священїка? Нє знаме анї чи бул оженєти? Знаме, же од 1844. до 1861. року бул парох у Петровцох, а од 1. юлия 1861. до 1864. року бул администратор парохиї у Руским Керестуре. Того 1864. року приходзи за администратора парохиї до Нового Саду. Ту службовая до 1866. року кед, випатра, пошол до нензиї або бул хори. И далєй, вироятнє, жил у Новим Садзе, бо вєдно зоз Мирославом Ґолешом дня 22. априла 1870. року поховал Павлу Вукич, 7-рочне дзивче новосадского пароха Павла Вукича. Василий Лусканци умар у Новим Садзе 22. новембра 1876. року од гипертрофиї печинки. Поховал го у Новим Садзе парох Андри Лабош, котри ше заш врацел до Нового Саду.

Од 1866. року на парохиї у Новим Садзе Павло Вукич. Народзел ше 18. новембра 1839. року у Крижевцох. Ту закончел основну школу, а ґимназию у Загребе як питомец Грекокатолїцкей семинариї на Ґричу - од 1849. до 1857. року. Богословию студирал од 1857. до 1861. року у Бечу. Дня 12. фебруара 1862. року повинчал ше у Коцуре зоз Цецилию Ґолеш. Випатра же вона була шестра ианоца Мирослава Ґолеша, теди капелана у Коцуре. За священїка го 11. мая 1862. року пошвецел владика Дюра Смичиклас и такой го меновал за капелана у Копцуре, а 1864. року постал админис­тратор парохиї у Вербаше, ле и далєй бул капелан у Коцуре. Зоз капеланского места у Коцуре, Вукич 1864. року приходзи до Нового Саду за администратора парохиї и ту остал до 1871. року. У школским 1869/70. року бул професор и директор Реалней ґимназиї у Новим Садзе. Року 1871. меновани є за пришеднїка Духовного столу. У чаше кед бул у Новим Садзе Павлови Вукичови ше 1868. року народзел син Евгений Илия Методий, котрому на кресценю кум бул познати горватски писатель, римокатолїцки священїк Илия Окруґич. А як уж спомнуте, 1870. року ту му умарла дзивка Павла. Глєдал Вукич од Городского магїстрату же би и нашей парохиї у Новим Садзе дали 36 ланци жеми, як цо то достали православни и римокатолики, але наша парохия такей жеми нєдостала. Року 1871. Павло Вукич поста­ва парох у Коцуре. Ту оправел парохию, а на церкву бул положени нови крижик. Написал Хронїку коцурскей парохиї. Року 1873. бул меновани за бачкого вицеархидиякона (декана).

Умар у Коцуре 22. октобра 1877. року, кед мал нєполни 38 роки живота, а священїк бул лем 15 роки. Року 1871. администратор парохиї у Новим Садзе постал Мирослав Ґолеш. Народзел ше 29. новембра 1841. року, вироятно у Ґолешох, у Жумберку. Вон син шестри панїматки ґеоргия Шовша, коцурского пароха, и виховал ше у Коцуре. За священїка бул пошвецени 14. мая 1865. року. Спочатку службовая у Вербаше, а вец, од 1. новембра 1866. року як капелан у Коцуре. Року 1871. постал администратор у Новим Садзе. Даскельо мешаци (од януара по юни) 1873. року Ґолеша у Новим Садзе нє було, або нє бул пре даяку причину активни. Кресцели и ховали други, насампредз Василий Лусканци, вец римокатолїки, а од марца до юния Йосиф Валковски. Дзе у тот час бул Мирослав Ґолеш - нє знаме. Кед же нє бул хори, вец можебуц бул у Вербаше. У другей половки 1873. року ше заш зявює у Новим Садзе и ту на парохиї службує до конца 1875. року. Теди преходзи до Старого Вербасу дзе бул ище 1883. року. По єдней информациї вон ше чежко душевно похорел и 2. марца 1890. року умар у шиталю за душевни хороти у Будимпешти.