Як поведзеие, за першого пароха новосадскей парохиї мсновани бул Силвестер Бубанович. Бон ше народзел 1754. року у валалє Ґрабарак, у Жумберку. После основней и стреднєй школи, на богословски студиї одходзи до Риму, дзе их закончує зоз докторатом. Випатра же за священїка бул пошвецени 1780. року и такой постава ректор семинариї у Заґребу. Тоту длужносц окончує два роки, 1780-О и 1781-о, кед приходзи до Нового Саду за пароха. Такой бул меновани и за осиєцкого владического викара. После іпмерци владики др Иосафата Басташича, як капитуларни викар водзи Крижевске владичество, а вец и сам 1. юния 1794. року постал Крижевски владика. На чолє владичества як владика бул 16 роки, бул барз роботни и у його чаше вельо того зробене. вон обновсл дакедишнї франєвацки манастир у Крижевцох и присподобел го за потреби владичества, а церкву адаптовал за восточни обряд. Кед то шицко 1801. року було зробене, шедзиско владичества зоз Ткалцу пренєсол до Крижевцох и потпвецел катедрални храм.

Витрапсни з длугорочну хороту Силвестер Бубанович умар релативно млади - 11. юлия 1810. року, кед му було 56 роки. Умар у Крижевцох и поховани є у крипти под катедралу. Було спомнуте же Владичество од Маґистрату у Новим Садзе глєдало же би були одредзени двоме сенаторе котри попишу Руснацох у Новим Садзе. Таки попис и зробени, але Йосафат Басташич, ґенерални викар Владичества, нє бул з нїм задовольни, и вимагал же би ше окончел нови попис, але без присуства православного члена у комисиї. Як главну причину свойого нєзадовольства Басташич винєсол же у чаше попису дзепоєдни Руснаци нє були у городзе. Вон предклада же би ше пописованє окончело у октобру або новембру, кед ше законча роботи на полю. Тиж предклада же би Руснацох пописал новосадски парох, же би о тим повидомел Владичество, котре вец поднєше звит на найвише место у Бечу. Далєй Басташич наглашовал же ше под час остатнього попису Руснацох у Новим Садзе видзело же православни, и вирни и священїки, нагваряли Руснацох же би ходзели до їх церкви и же би прешли на православну виру.

Православна церковна општина Нового Саду и Маґистрат ше 7. марца 1782. року обрацели Намиснїцкей ради Угорскей и поносовали на поступок ґенералного викара Иосафата Басташича, хтори зоз комисиї за пописованє Руснацох у Новим Садзе виключел православного члена. Вони були барз нєзадовольни же у новим попису як грекокатолїки були пописани и тоти Руснаци, хтори у предходним попису були пописани як православни. Випатра же Намиснїцка рада осудзела поступок Басташича, наглашуюци же його страх нє ма причини и же ше треба повиновац патенту о вирскей толеранциї. Зоз зазберованьом Руснацох у Новим Садзе нє було легко анї далєй. Прето 4. юлия 1783. року парох Силвестер Бубанович, керестурски администратор Петро Копчаї и коцурски парох Лука Сташински послали писмо новосадскому Маґистрату у котрим ше поносую же дзепоєдни Руснаци нє були на всльконоцней споведзи и вец модля, же би их Маґистрат послал на споведз. А и дзепоєдни ше дзивки не припознаваю як грекокатлїкинї, та их треба послац голєм на шейсц тижни на катакиз.

Цикавс ше збуло з дзивку Марию зоз Коцура. Васа Стаїч, сербски историчар, пише, же тоту дзивку усвоєла якашик Параскева Перистер у Новим Садзе и преведла ю на православну виру. На вимагане коцурского пароха Луки Сташинского Маґистрат ю врацел до Коцура на поучованє о вири. Медзитим, понеже парох анї после 34 дньох роботи зоз ню нє посцигнул жадани циль, врацел ю єй родичом, але понеже вони були барз худобни и нє могли ю витримовац, вона ше врацела до Нового Саду, ґу Параскеви Перистер, котра ю ище скорей усвоєла.