После шмерци пароха Ґабра Боїча парохию водзел и вирнїкох обслужовал дотедишнї капелан Никола Нпколич Чи вон бивал у парохиї, чи даґдзе индзей - не знаме, але у парохиї випатра було досц места, бо ше до нєй населєли сербски православни священїки Андрович, Захарич и Стаматович котрим були знїщени їх биваня. Бул то реванш за тото цо Серби зробели добре нашей парохиї кед купели порту за будоване церкви, котру нашо длугши час не могли купиц.

Никола Николич бул син паноца Василия Николича, пра­вославного священїка Пакрацкого владичества, котри приял унию и бул парох у Дишнику коло Ґарешнїци, а єден час и капелан у Руским Керестуре (1850-1851). Мало знаме о паноцови Николи Николичови. Випатра же познєйше бул на єдней парохиї у Далмациї. Вон оцец або дїдо горватского поети Миховила Николича, за котрого знаме же ше народзел 1878. року у Кричкох (Далмация) як син грекокатолїцкого священїка и далматинского викара. Бул дзешате од єденацецерих дзецох.

У новембру 1849. року зоз Коцура до Нового Саду премесцени Дионизий Шовш. Цо вон бул у тим чаше у Коцуре - не знаме! Чи бул капелан, (але о тим нєт нїякого податку) чи лем бивал у свойого оца, коцурского пароха Дюри Шовша? Посилаюци го до Нового Саду було му розказане же би зоз собу вжал шицко цо потребне за богослуженя, бо у чаше буни у Новим Садзе шицко знїщене. З нїм 4. новембра до Нового Саду пришол и його оцец Дюра, котри ту остал и 5. новембра. О тим цо у Новим Садзе видзел, написал звит до Владичества у Крижевцох. Вон пише: "Видзел сом розвалянїска того городу. То себе нїхто од смертнїкох не може представиц анї вериц, окрем кед же сам не увидзи - прето блажени котри не видзели, але верели. У цалим городу, окрем на перифериї, остали лем осем хижи под накрицом, а то: маґистрат, Харичова, Хаджичова, "Била ладя", Николичова, Сербски шпиталь, римокатолїцки парохиялни дом и наша руска парохия, у котрей биваю нєсєдинєти панове парохове: Андрович, Захарич и прото Стаматович, вец Ката од "трох корунох" и байбер Пера. У римокатолїцкей ше находзи войско з месну команду. Од церквох лем два под закрицом: наша и православна котра ше вола "Успенска", але анї у єдней ше нє може служиц бо су осквернєти та их треба насам-предз благословиц и обеспечиц зоз потребнима стварами за богослуженє, як цо то облєчиво, свята чаша, дискос, гвиздочка, антимис и кнїжки. Ту нєт поглаварства, нєт Мадярох, анї Нємцох, анї Шокцох, анї Русинох, лєм сами Расцияни и Сервияни и войско з месну команду".

Випатрало же занавше нєстанє Руснацох у Новим Садзе, а з нїма и їх парохия. Але, и попри тих страшних руйнованьох, людзе ше якошик отримали и нє одпадли од своєй вири. Може буц их насилна шмерц їх пароха Ґабра Боїча утвердзела и уляла им виру до лєпшей будучносци.

Но, врацме ше до будованя парохиялней церкви у Новим Садзе. Було поведзене же ше длуго будовала. Аж 1838. року вона докончена, але випатра, иконостас поставени 1847. року, а можебуц теди ище и дацо друге докончене.

Церква у Новим Садзе, по своєй архитектури, припада типу православних церквох першей половки XIX столїтия, так воланого панонского барока, його скромней вариянти. На вонкашнїх бочних мурох находза ше углїбеня зоз архиволтами, фасади маю горизонтални фуґи, окрем централного ризалиту, на котрому класицистични портал. Турня фланкує мур зоз угластима волутами як и у Коцуре. Проектант нєпознати, бо ше нє робело по проекту Бартола Фелбинґера зоз Загребу. Церква длугока 30 метери, широка 13 метери, а знука висока 12 метери. Звонка, по верх крижика, висока 36 метери.